Figürü resmin merkezi haline getirmek öncelikle resme taraflı bir bakış açısı getirebilir.

Ancak bir figür resmin içine girdigi anda kazandığı anlam belki de bana resim yaptıran en güçlü etkendir.

İnsanları ve onların ardındaki hayatları izlemenin her zaman benim için bir cazibesi olmuştur , bu izleme halinin tıkandığı yerde resimler ortaya çıkar.Böylece artık başkalarına bakmanın zamanı gelir.Figür benimle resmim arasinda uzlaşma sağlayan bir tür arabulucu görevi üstlenir, resim ise hayatla benim aramda bu görevi sürdürür.