Özgürlük Alanım
Bir ressamın gerçek özgürlük alanının paletini tuvaline aktarırken yaşadığı zaman olduğunu düşünürüm. En azından kendim için böyle olduğunu fark edebiliyorum. Şöyle diyebilirim paletimi kendim tuvalimi de yaşam alanım olarak görürsem orda oluşan koridor ve geçen zaman benim gerçek özgürlük alanımdır.
Bu alana ihtiyaç mı duydum yoksa zaten var mıydı bilemem, ancak hatırladığım kadarıyla gördüğüm herhangi bir olayın veya sadece bir biçimin bende uyandırdığı heyecan ve merak duygusunun beni resim yapmaya ittiği bu süre içinde zamanın durduğu ancak çalıştığım yüzey üzerinde başka bir zamanın aktığıdır ve bu şekilde devam etti. Peki, neden insanın resmini yapıyorum? Burada da pek değişen bir şey yok, insan hep vardı, başka nasıl olabilir? Hayatımda elime ilk kedi yavrusunu on sekiz yaşımda aldım.
Resmimin temelini çok basitçe beçimin kendisi oluşturuyor. Çünkü biçimin yaşayan varlık olarak hergangi bir halini merak ediyorum, çünkü resim yapmayı seviyorum.
Resmin bana sunduğu her bir değeri seviyorum. Boyayı, boyanın kokusunu, fırçalarımı, tuvalimi, resmini yaptığım insanları, ama en çok çizgiyi, rengi, rengin sonsuz dünyasını, ışığı, gölgeyi seviyorum. Bütün bunları bir araya getirip bir resim ortaya çıkarmak öncelikle akıllıca bir kurgu oluşturmaktan geçse de aslında ortaya çıkan sonuç sadece beni (ya da resmi yapan herkimse) ifade eden bir dildir.
Orada ne olduğumu size söylerim. Ben buyum, bu kadarım ne daha az, ne daha fazla, özgürlüğüm de gerçeğim de budur.Bir ressamın gerçek özgürlük alanının paletini tuvaline aktarırken yaşadığı zaman olduğunu düşünürüm. En azından kendim için böyle olduğunu fark edebiliyorum. Şöyle diyebilirim paletimi kendim tuvalimi de yaşam alanım olarak görürsem orda oluşan koridor ve geçen zaman benim gerçek özgürlük alanımdır.
Bu alana ihtiyaç mı duydum yoksa zaten var mıydı bilemem, ancak hatırladığım kadarıyla gördüğüm herhangi bir olayın veya sadece bir biçimin bende uyandırdığı heyecan ve merak duygusunun beni resim yapmaya ittiği bu süre içinde zamanın durduğu ancak çalıştığım yüzey üzerinde başka bir zamanın aktığıdır ve bu şekilde devam etti. Peki, neden insanın resmini yapıyorum? Burada da pek değişen bir şey yok, insan hep vardı, başka nasıl olabilir? Hayatımda elime ilk kedi yavrusunu on sekiz yaşımda aldım.
Resmimin temelini çok basitçe beçimin kendisi oluşturuyor. Çünkü biçimin yaşayan varlık olarak hergangi bir halini merak ediyorum, çünkü resim yapmayı seviyorum.
Resmin bana sunduğu her bir değeri seviyorum. Boyayı, boyanın kokusunu, fırçalarımı, tuvalimi, resmini yaptığım insanları, ama en çok çizgiyi, rengi, rengin sonsuz dünyasını, ışığı, gölgeyi seviyorum. Bütün bunları bir araya getirip bir resim ortaya çıkarmak öncelikle akıllıca bir kurgu oluşturmaktan geçse de aslında ortaya çıkan sonuç sadece beni (ya da resmi yapan herkimse) ifade eden bir dildir.
Orada ne olduğumu size söylerim. Ben buyum, bu kadarım ne daha az, ne daha fazla, özgürlüğüm de gerçeğim de budur.
Kategori Makale | 
Yorum yok »
